De geboorte van Lou

Sinds januari 2017 ben ik als invalkracht werkzaam bij de verloskundigen praktijk in Amstelveen. Met periodes heb ik er 2 a 3 dagen in de week gewerkt, maar gemiddeld ben ik hier een halve dag per week te vinden. Het is een super fijne werkplek met lieve dames die hart voor hun vak hebben. En in 2005 hebben ze ook de zwangerschap begeleid van mijn jongste dochter Vianne. 

Toen verloskundige Rianne in verwachting was van haar 3e kindje kwam het gesprek op wel of niet een geboortefotograaf, en of ik dat wel eens gedaan had. Nee, daar had ik geen

ervaring mee. Wel eens over nagedacht, maar het is flink organiseren met 4 kinderen om er bij te kunnen zijn dus ik had het nooit aangedurfd. 

Na even nadenken gaf ik aan dat ik het dit keer wel wilde proberen. Als ik voor de verloskundigenpraktijk moest werken zou er iets  geregeld worden en veel fotoreportages had ik niet omdat corona de boel nog flink door de war had gegooid. Dus eigenlijk was er geen betere tijd dan deze tijd. 

En dus begon vanaf week 37 het wachten op dat ene telefoontje dat de bevalling begonnen was…  In week 37 en 38 bleef het stil, de telefoon lag ook niet naast mijn bed want in zo’n vaart zou het vast niet lopen. In week 39 werd het toch wat spannender, de telefoon kwam in de nachten naast mijn bed te liggen, stel je voor dat midden in de nacht je gebeld wordt maar je hem niet hoort en daarmee de bevalling mist, dat was geen optie. Maar geen bevalling… Mijn man vroeg of ik het leuk vond om mee te gaan naar vrienden in Venray… eeeh nee dat was niet handig, Rianne had een geschiedenis van snelle bevallingen wat als ik er niet op tijd zou zijn. En zo begon het steeds meer op wachten te lijken.

Op zondag 6 juni was het een zondag net als alle andere zondagen… wij zijn hier allemaal gek op racen en kijken als gezin fanatiek de F1. Met de popcorn in de aanslag riep ik gekscherend ‘Zo ze mag vanmiddag bevallen maar nu gaan we eerst even de race kijken’. Dat had ik natuurlijk niet moeten zeggen want tijdens de opwarm ronde ging de telefoon. De man van Rianne gaf aan dat de bevalling begonnen was en verloskundige Sos onderweg was. Ik gaf aan dat ik er zo aan zou komen, en of ze het wilde laten weten als Sos er was.

Nadat we hadden opgehangen begon ik me langzaam aan klaar te maken om op weg te gaan, met 1 oog kijken naar de race, toen de telefoon weer ging, het was Sos, ik moest NU komen want het zou snel gaan. Gelukkig was ik al startklaar en ik stapte snel de auto in.

Bij binnenkomst hoorde ik al aan de geluiden die Rianne maakte dat het serieus was, dat waren stevige weeën. In de slaapkamer werd het bad gevuld terwijl Rianne, ondersteund door haar man Ruben, de weeën weg zuchtte. Niet lang daarna stapte Rianne in het bad. Het warme water helpt tijdens het opvangen van de weeën en is een fijne plek om tussen de weeën door even uit te rusten. Het was prachtig om te zien met hoeveel rust Rianne de weeën op ving en haar lichaam het werk liet doen. Ik probeerde me zo onzichtbaar mogelijk door de kamer te bewegen en sloop af en toe ook weg m ze de ruimte te geven. Rubn, maar ook Sos en Mariska, waren aanwezig, maar zeiden zo goed als niets, er heerste een diepe rust in de kamer die alleen onderbroken werd door de weeën. Deze kwamen sneller op elkaar en werden pittiger. Toen Rianne zei ‘Dit is echt niet leuk meer’ wisten we allemaal, dit gaat niet lang meer duren.

In een paar persweeën kwam Lou onder water ter wereld, wat een prachtig moment. Rianne pakte hem zelf aan en legde hem op haar borst. Hier hebben we ook hele mooie intieme foto’s van, maar Rianne heeft besloten dat ze deze privé houden.

Ik keek op mijn horloge, het was net na 16 uur, Lou was er gewoon bijna sneller dan Max!

Eenmaal op bed werden de twee andere zoons van Rianne en Ruben, Faes en Rijk, gebeld om te laten weten dat ze (weer) grote broer waren geworden.  De liefde kon je bijna door de telefoon heen horen. Opa en oma gingen snel met de mannen onderweg om hun broertje te ontmoeten. Dat moment wilde we ook nog even vast leggen.

Tijdens het wachten lieten we het bad leeglopen en toverde de bevalkamer in 1x weer terug naar een gewone slaapkamer. En net toen alles achter de rug was hoorde we de jongens de trap op stormen. Hoe de reactie was op hun babybroertje, kijk dan naar die trotse blik van Faes… Lou is echt in een geweldig nest terecht gekomen. En ik ben zo trots als een pauw dat ik dit heb mogen vast leggen.

 

Ook jouw bevalling laten fotograferen? Omdat dit met mijn gezin erg lastig kan zijn doe ik dit alleen onder bepaalde omstandigheden, maar je mag me altijd een berichtje sturen. Als ik het zelf niet kan doen heb ik twee geweldige collega’s die gespecialiseerd zijn in deze tak van fotograferen waar ik jullie graag heen verwijs.